De NOS had pas laat met de voorbereidingen voor de jubileumeditie van het festival kunnen starten, doordat Israël aangaf na hun tweede opeenvolgende overwinning een nieuwe organisatie niet aan te kunnen. Daarop werd de Britse BBC het 25ste Songfestival aangeboden, maar ook Londen bedankte vriendelijk, waarop Nederland dus het hele gebeuren overnam. Om tijd te winnen werd teruggegrepen naar het draaiboek van het festival in 1976, dat ook in Den Haag werd georganiseerd. Elk liedje werd in de eigen taal voorgesteld door een presentator of presentatrice van het land dat het nummer vertegenwoordigde. Ierland bleek bij de juryleden het best in de smaak te liggen, want Johnny Logan sprokkelde met ‘What’s another year’ 143 punten bijeen. Dat waren er vijftien meer dan ‘Theater’ van Katja Ebstein uit Duitsland. Het Verenigd Koninkrijk werd met ‘Love enough for two’ 3de.
Na een jaartje verplichte pauze als gevolg van Barbara’s laatste plaats in Millstreet in 1993, was het weer aan de RTBF om een liedje te sturen. Volgens ‘traditioneel recept’ werd het Belgische liedje gekozen tijdens “la finale nationale de l’Eurovision” op een zondagavond ergens in maart. Tien liedjes traden aan. De winnaar werd gekozen door publieksjury’s van de vijf Waalse provincies, de publieksjury van Brussel en een vakjury. De zege ging naar de Brusselaar Frédéric Etherlinck met het nogal zwaar op de hand liggende ‘La voix est libre’. Op het Songfestival in Dublin bleek die mooie titel echter niet genoeg om veel punten binnen te halen: een 20ste plaats met acht punten was het Belgische lot.
Onze eigenzinnige columnist met het kritische oog en de scherpe tong kruipt weer in zijn pen om het wel en wee in de nationale selecties te overlopen. Februari heeft zijn intrede gemaakt en dat betekent dat de Zweden met veel trompetgeschal en bombarie aan Melodifestivalen beginnen. Europa’s grootste voorronde voor het Songfestival schoot gisterenavond uit [...]
